een uniek moment in je leven!
Ik gaf het mezelf - uiteindelijk -cadeau. Een wens die ik al jááren had, maar voor mezelf een onnodige uitgave vond.
En nu: een fantastische ervaring op een wat bewolkte en langzaam dreigend wordende dag.
Een warm welkom bij aankomst, vriendelijke en geruststellende instructies, tijd voor vragen aandacht voor onzekerheden.
Enthousiaste parachutisten die net zo blij zijn zijn om te springen als jij. Een vol vliegtuigje, gezonde spanning. We maken vaart, trekken op enTexel wordt langzaam de landkaart die we zo goed denken te kennen, dan een modelbouwspectakel met kleine huisjes, boerderijtjes, schaapjes en lappen groen, de Slufter goed herkenbaar. Dan een witte wereld van een wolk waar we doorheen gaan om vervolgens te genieten van de meest mooie wolkenpartijen beschenen met goud zonlicht. Ademloos...en nog niet eens uitgestapt! Gezekerd aan je teamgenoot die benoemd dat het ook voor haar een feestje is om op zo'n dag te mogen springen en later zal blijken waarom.
Dan op 13.000 ft opent de deur en vsllen duo voor duo naar buiten. De sensatie van de vrije val is spectaculair maar zeker niet beangstigend. Integendeel: fantastisch vrij. Het zicht magnifiek en imposant zo boven de wolken. Bijzonder dat je verder niets ziet dan gouden wolkenheuvels en in de verte een andere parachutist. De valschermen gaan open en opeens val je stil, je bril kan af, je deelt je gevoel en zoekt mee naar het gaatje waar we door de wolken kunnen schieten. En dan: ja daar is Texel weer. Al best dicht bij de grond. Spannend want de landing zal dit maal buiten het vliegveld zijn. Geen probleem, we landen keurig zacht in een gersteveldje en na het binnenhalen van de parachute zoeken we, via de paadjes van de (inzaai)tractorbanden, de kortste weg naar de Pontweg. Daar stopt al gauw een busje dat ons terugbrengt naar de werkelijkheid, Twee dagen later loop ik nog met die grijns rond. Ik had het veel eerder moeten doen, elke cent waard en zeker niet de laatste sprong! - 6/05/2026
lees meertoon minder